www.motief.org

Vorming op het snijpunt van levensbeschouwing en samenleving

Slide 1

Over Motief

Vorming

Projecten

Publicaties

Solidariteitsfonds

Deelnemers vertellen

Abonneer je op onze digitale nieuwsbrief

...

Als persoonlijke verhalen bestaansrecht krijgen

Interview met Sarah Verschuere

Wat zet iemand er toe aan om, als twintiger oude bijbelverhalen te lezen? Motief sprak met Sarah Verschuere, 27 jaar en dementieconsulent in West-Vlaanderen. Sarah neemt al enkele jaren deel aan het LeV-leerhuis, de Jonaweekends en de themavierdaagse van Motief.

 

Sarah, hoe kwam je bij Motief terecht?

Ruim twee jaar geleden introduceerde een nichtje van mij me op een weekend van Jona. Dat is een lokale open beweging van jongvolwassenen op zoek naar zin en verbondenheid, vanuit christelijke traditie. Ze organiseren maandelijkse vieringen, komen bijeen op café of in elkaars huizen. Elk jaar organiseert Jona ook een LeV-Leerhuis en een Jonaweekend. Deze twee activiteiten worden begeleid door Motief.

Was je voordien al bezig met zingevingsvragen?

Ik weet nog welke weerstanden de kennismaking met de Jonagroep bij me opriep. Ik vond het vreemd om te luisteren naar mensen die het hadden over onrecht en over Jezus. Van welke wereld waren die?! Ik weet nog hoe ik me ergerde aan hun idealen die zo ver van de realiteit stonden. Maar ik weet nog even goed hoe de groep tegelijkertijd iets aanwakkerde. Ik was verbaasd over wat ik hoorde rond maatschappelijke tendenzen. Ik was geraakt door de visie van de Bijbel als verzetsmiddel. Na verloop van tijd kwam er vanalles in mij in beweging.

Wat zette jou dan precies in beweging?

Tijdens het lezen en bespreken van de verhalen, word je uitgedaagd om je te identificeren met de personages in het verhaal. De verhalen gaan vaak over onderdrukking en bevrijding. Daardoor leerde ik mijn eigen onderdrukte en bevrijdende stuk onder ogen te zien. Parallel aan die bewogenheid, kwam ik in beweging ten aanzien van de groep: ik was verbinding aan het maken met de groep en de individuele leden. Ik ben tot op heden oneindig dankbaar voor de plek die ik krijg in Jona. Het oprechte welkom gevoel en het gemeenschapsgevoel blijft magisch. Hetzelfde magische gevoel krijg ik op de vierdaagses van Motief. Ik nam daar nu al tweemaal aan deel.

Wat spreekt jou zo aan in deze vormingen?

Ik ben vol lof over de inhoud van de vormingen en over de begeleiders. Ik neem voorbeeld aan hun visies over maatschappelijke vraagstukken, maar nog het meest aan de attitudes die ze uitstralen. Het zet een heel erg bijzondere sfeer van zorgzaamheid en verbondenheid in de groep. Het verwarmt nog altijd heel mijn hart.
Doordat er veel aandacht besteed wordt aan de eigen persoonlijke verhalen en aan de invulling van een persoonlijk en maatschappelijk ‘tegenverhaal’, geloof ik dat iedereen met een boodschap van hoop terug naar huis kan gaan. Ik sta telkens weer verwonderd te kijken naar wat gebeurt als persoonlijke verhalen worden binnengebracht in een groep. De verhalen worden opgevangen, ze krijgen bestaansrecht, er komt leven in, ze worden herkend en bewerkt. Het geeft de groep identiteit, en het maakt lotgenoten bondgenoten. Wonderlijk.

Kun je die ervaring ook meenemen in je dagelijkse leven?

Wat ik leer in Jona en Motief neem ik mee in het contact met de mensen om me heen. Ook in mijn beroep. Ik werk als dementieconsulent. Mensen met deze ziekte voelen vaak heel goed het meedogenloze van het neoliberaal discours waarin je moet bijdragen aan de samenleving om mee te tellen. Het is schrijnend om te zien hoe de ziekte op die manier ook hun waardigheid aantast, en hen dus nog verder isoleert. Ik zie mezelf dan in mijn werk een stukje als een belangenbehartiger van deze kwetsbare groep. En ik ben dankbaar die rol te mogen opnemen.

banner-engagement-diversiteit

    banner-schitteren